Laika Shamanisme is Lichtsjamanisme vanuit het Hart, waarbij de thymus en de voetzolen een belangrijke rol spelen.
Het wordt algemeen aangenomen dat het Sjamanisme oorspronkelijk uit Siberië komt. Het Laika sjamanisme werd beoefend en doorgegeven door vrouwen. Het is een vorm van sjamanisme die veel herkenbare elementen bevat vanuit het Siberisch, Mongolisch, en Tibetaanse sjamanisme, alsook spirituele invloeden uit Nepal en Tibet. Hun invloed vind je onder andere terug in het gebruik van de Tjing Tjing bellen en de phurba.

Een Laika Sjamaan is een lichtwerker puur sang
Hij/Zij is onder andere Aardehoeder en Sterrenhoeder. 
Zelfontplooiing is belangrijk alsook het Eén Zijn met Alles. 
Vrije keuze, en daarmee het nemen van de eigen verantwoordelijkheid zijn twee andere belangrijke pijlers. 
Gelukkig is er in deze vorm van sjamanisme ook ruimte voor humor en zelfspot.

Kennisoverdracht aan de Inca's
In de vorige ijstijd stond het Matriarchaat onder druk. De Laika Sjamanen werden met uitsterving bedreigd. Hiermee zou hun kennis en hun manier van leven doven. In een poging om deze te preserveren trok een groep dappere Laika Shamans over de Beringstraat naar Alaska. Van daaruit trokken zij verder over land, zoekend naar een manier om hun kennis een overlevingskans te geven.
Uiteindelijk kwamen de Laika Shamans bij de Q'eros in midden Amerika. De Q'eros leefden vanuit het hart en dicht bij de natuur. Twee belangrijke pijlers waarop de Laika kennis stoelde. Zij leefden hun leven tussen de Q'eros en droegen hun kennis ritueel over op de Paco's, de Inca sjamanen.